Tomodachi Life: Living the Dream Review - Waar dromen uitkomen

woensdag, 15 april 2026 om 14:00

Heb jij je altijd al afgevraagd of beertje Paddington en Phoenix Wright uit Ace Attorney beste vrienden zouden zijn? Of dat je moeder goed zou kunnen opschieten met Clark Kent? Tomodachi Life: Living the Dream, het langverwachte vervolg op Tomodachi Life op de 3DS, geeft antwoord op die vragen.

FAQ

Wat voor game is Tomodachi Life: Living the Dream?
Tomodachi Life: Living the Dream is een life sim waarin de Mii’s van Nintendo - de poppetjes die je onder andere kunt kennen van Wii Sports - centraal staan. Spelers kunnen Mii’s maken van zichzelf, familie, vrienden, fictieve karakters of beroemdheden. Deze Mii’s leven samen op een eiland.
Wat is het doel van Tomodachi Life: Living the Dream?
Het doel van de game is om je Mii’s gelukkig te maken. Denk aan ze voeren, kleden, cadeautjes geven en minigames met ze spelen, maar ook door ze te helpen met hun problemen en relaties met andere Mii’s op zowel vriendschappelijk als romantisch vlak.
Is Tomodachi Life: Living the Dream een Switch 2 exclusive?
Nee, de game verschijnt op 16 april op zowel Switch 1 als 2. Op de Switch 2 speel je in de handheldmodus wel in een hogere resolutie dan op de originele Switch, namelijk 1080p. Daarnaast kun je gebruikmaken van het touchscreen.

Tomodachi Life - Nintendo Switch

EUR54.99

Op voorraad

Koop op bol.

Nintendo Switch Lite - Turquoise

EUR212.31218

Op voorraad

Koop op bol.

God voor de Mii’s

In de vorige game in de serie, Tomodachi Life op de 3DS, was de eerste Mii die je maakte je eigen dubbelganger. In Living the Dream wordt dit niet van je gevraagd. In plaats daarvan ben je een soort god voor je Mii’s. Als ‘god’ heb je dan ook veel meer controle over de Mii’s dan in de game’s voorganger.

Van wachten tot een Mii zelf vraagt om vrienden te worden met een andere Mii is geen sprake meer. Nu pak je ze gewoon op, sleurt ze weg van wat ze aan het doen zijn en pleurt ze neer voor een andere Mii (die vaak uit schrik op de grond valt). De enige plek waar ze veilig zijn is de badkamer. Op deze manier kun je je Mii’s ook laten reageren op de verschillende gebouwen en voorwerpen op je eiland. Hierdoor kunnen er grappige situaties ontstaan, bijvoorbeeld een Mii die getuige is van een overval op de supermarkt door een kikker.

Dit is zeker niet het enige grappige aspect uit de game. De humor is een grote reden waarom de vorige game zo populair was en mocht in Living the Dream dan ook niet ontbreken. Gelukkig zijn de rare dromen waarin Mii’s opeens gigantisch zijn, absurde nieuwsverhalen over Mii’s die het DNA van een pannenkoek hebben en dramatische reacties op eten weer van de partij.

Geen totale controle

Je mag dan wel meer controle hebben, de Mii’s hebben nog altijd een eigen willetje. Als ze geen klik met elkaar hebben kun je ze niet dwingen om vrienden met elkaar te worden. Als ze besluiten om na een ruzie de vriendschap op te zeggen heb jij daar niks over te zeggen. En hoewel je een Mii ervan kunt overtuigen dat ze helemaal niet verliefd zijn op een andere Mii, kun je ze niet overtuigen dat ze dat wél zijn.

Wel kun je kiezen voor wie ze sowieso niét vallen. Wie de vorige game heeft gespeeld kent dit probleem misschien nog wel: familieleden die verliefd op elkaar werden doordat je alleen kon aangeven wat een Mii’s relatie tot jouw eigen Mii was. Zo moest je constant het hart van je tante breken door te zeggen dat ze niet de liefde aan haar zoon mocht verklaren. In Living the Dream kun je nu voor alle Mii’s aangeven of ze in de echte wereld familie van elkaar zijn.

Een inclusievere game

Naast onbedoelde incest kende de 3DS-game nog een ander probleem op het vlak van relaties: alleen heteroseksuele relaties waren mogelijk. Dit leidde tot veel kritiek en Nintendo beloofde destijds dat een volgende game inclusiever zou zijn. Met Living the Dream komt de gamegigant deze belofte meer dan na. Zo kun je non-binaire Mii’s maken (en gebruikt Nintendo dit woord ook in de game zelf) en instellen op wie ze vallen en óf ze op iemand vallen.

Mii’s van hetzelfde geslacht kunnen ook samen een baby krijgen. In een tijd waarin het voelt alsof de wereld op veel vlakken achteruitgaat op het gebied van LHBT-rechten en -acceptatie zet Nintendo een grote stap vooruit en laat iedere speler zich welkom voelen.

Laat je creativiteit de vrije loop

Naast meer controle heb je ook meer vrijheid. De Mii-maker heeft veel meer opties vergeleken met zijn voorganger waardoor je Mii’s nog meer kunnen lijken op diens dubbelganger in de echte (of fictieve) wereld. Bovendien kun je via de facepaint-optie op het gezicht van je Mii en daaromheen tekenen, waarbij je op de Switch 2 gebruik kunt maken van het touchscreen.

Waar je in de voorganger niks te zeggen had over hoe je eiland eruitziet, heb je in Living the Dream in de vorm van de Island Designer juist alle vrijheid. In de Island Designer kijk je van bovenaf op je eiland neer en kun je gemakkelijk alle gebouwen, voorwerpen en de natuur verplaatsen door ze te slepen. Op deze zelfde manier kun je het landschap van je eiland aanpassen en paden aanleggen. Wat wel tegenvalt is dat je niet helemaal vrij bent in waar je voorwerpen plaatst: je kunt bijvoorbeeld niets voor een huis plaatsen, ook geen schutting of heggen.

Er zijn twee verschillende manieren om aan decoratie voor je eiland te komen: spulletjes en planten kopen bij het eilandontwerpbureau of zelf dingen ontwerpen bij het ontwerpatelier. Bij dit atelier kun je bijvoorbeeld de buiten- en binnenkant van de huizen van je Mii’s, paden, bergen of gigantische pannenkoeken ontwerpen. De enige limiet is je eigen creativiteit. Ook hier kun je gebruikmaken van het touchscreen van de Switch 2. Wel jammer is dat voor wie minder creatief is er weinig variatie is in de spullen die je bij het eilandontwerpbureau kunt vrijspelen.

Naast decoratie voor je eiland kun je bij het ontwerpatelier ook eten, kleding en schatten voor je Mii’s ontwerpen. Bij schatten kun je denken aan muziekalbums, videogames en huisdieren. Na het ontwerpen kun je nog instellen hoe bijvoorbeeld het eten smaakt, onder welk genre een album of videogame vallen en in welke tijd van het jaar een kledingstuk gedragen kan worden. Kun je niet goed tekenen? Geen nood, er zijn meerdere sjablonen om uit te kiezen.

Levendig eiland

Een andere grote verandering ten opzichte van Tomodachi Life op de 3DS is hoe levendig Living the Dream voelt. Waar Mii's eerst voornamelijk hun tijd doorbrachten in hun kamer, lopen ze nu vrij rond op het eiland. Ze zijn constant met elkaar aan het kletsen of spelen met de cadeautjes die je ze geeft. Terwijl je de ene Mii voert, zie je een andere op de achtergrond bellen blazen. Daarnaast is er veel meer variatie in de gesprekken die de Mii’s zowel met jou als met andere Mii’s voeren en in de cutscenes. Zelfs na vijftig uur zijn er nieuwe situaties te ontdekken.

Hoewel de game dus op veel vlakken een verbetering is ten opzichte van zijn voorganger mist Living the Dream wel een geliefd onderdeel: de concerthal. Op de 3DS kon je je Mii’s zelfgeschreven liedjes laten zingen in verschillende genres. Naast de fotostudio - die wél terugkeert in Living the Dream - was dit de plek waar je je creativiteit kwijt kon. In Living the Dream kunnen Mii’s aan wie je een gitaar cadeau hebt gegeven wel buiten optreden, maar bepalen ze zelf wat ze zingen. Een opvallende keuze, aangezien de game je op zoveel andere vlakken juist veel meer vrijheid en controle geeft dan in zijn voorganger.

Tomodachi Life: Living the Dream Review: Een waardige opvolger

Fans hebben lang moeten wachten op een nieuwe game, maar Tomodachi Life: Living the Dream was het wachten meer dan waard. Hoewel een groot aspect van de serie het observeren van je Mii’s is, kon de vorige game al snel best eentonig worden doordat er niet veel variatie was in de dialogen van de Mii’s en ze grote tijd opgesloten zaten in hun kamer. Living the Dream zorgt voor uren speelplezier alleen al doordat je je Mii’s overal naar toe kunt slepen. Voeg daar het ontwerpatelier aan toe en voor je het weet zijn er uren voorbij. Het is jammer dat de concerthal ontbreekt, maar gelukkig ontbreekt de humor waar de serie zo om bekend staat niét.